Zamek Królewski na Wawelu
Obraz Złotego Wieku. Kultura wizualna w czasach ostatnich Jagiellonów
Była to monumentalna, historyczno-artystyczna wystawa, będąca szeroką panoramą kultury rozkwitającej na ogromnym terytorium monarchii polsko-litewskiej w latach 1501–1572, a więc za panowania kolejnych Jagiellonów: Aleksandra, Zygmunta I i Zygmunta Augusta. Założeniem ekspozycji było ukazanie znaczenia i siły obrazu we wszelkich odmianach i znaczeniach tego terminu w szeroko rozumianej kulturze epoki Złotego Wieku.
Wystawa była rozlokowana w siedemnastu salach renesansowego pałacu królewskiego, które były świadkami wydarzeń związanych z życiem i działalnością ostatnich Jagiellonów. Wykorzystanie tych pomieszczeń stwarzało jedyną w swoim rodzaju okazję do prezentacji zgromadzonych eksponatów w historycznym kontekście.
Tytułowy obraz obejmował dzieła wykonane z rozmaitych materiałów i z użyciem wielu technik, reprezentujących malarstwo tablicowe, na płótnie, miniatury książkowe, rzeźby w drewnie i kamieniu, złotnictwo, hafciarstwo i tkactwo. Szczególne miejsce zajmowały druki jako rewolucyjne medium służące propagowaniu nowych idei, a także grafiki, których używano jako powszechnie dostępnych wzorów artystycznych. Tak różnorodne obiekty pozwoliły ukazać możliwie najszerszą panoramę kultury wizualnej prezentowanego okresu.
Na wystawie udało się zgromadzić aż 431 eksponatów sprowadzonych z polskich muzeów i kościołów, ale także ze znanych instytucji muzealnych i bibliotek z całego świata. Ekspozycję uświetniły nie tylko znane powszechnie i niezwykle znaczące dzieła sztuki, lecz także wiele zabytków nowo odkrytych, mało znanych lub dotąd w Polsce niepokazywanych.
Wystawa cieszyła się olbrzymią popularnością, o czym świadczy frekwencja wynosząca 85 080 osób. Kuratorami wystawy byli Krzysztof J. Czyżewski, dr Rafał Ochęduszko i Natalia Koziara-Ochęduszko.